Er gaat niets boven goede opvoeding. En dito educatie. Net wat u zegt. Jawel. Merkwaardigerwijs blijkt uit onderzoek onder gedetineerden in Canadese gevangenissen, dat een groot deel der boeven een goede tot zéér goede opvoeding heeft gehad en op school niet tot de domsten behoorden. Hoe dan ook; mijn ouders waren slim genoeg om rond mijn tiende tot de conclusie te komen dat technische vaardigheden niet tot mijn grootste verdienste behoorden. Dat pakket kon ik wel shaken. Van mijn lijst Bijdrage & Steun aan de Samenleving (BSS) werd techniek geschrapt, nadat ik drie uur poogde mijn fietsband te plakken. Mij was nooit verteld dat eerst de buitenband enigszins verwijderd dient te worden. Toen ik - vlak voor Pasen - om een kek kapsel te bewerkstelligen mijn vingers in het stopcontact stak, sloegen bij mijn ouwelui de stoppen door. In het rijtje huizen in onze straat ook.

“Maar”, riep vader toen ik van de artsen weer drie uur per dag voorzichtig mijn bed uit mocht, “deze jongeman heeft legio andere capaciteiten. Reken maar”. Op dat moment barstte moeder in huilen uit, het dienstmeisje Bianca (of heette ze Tamara?) kreeg spontaan een hiklach. Onze hond Puist hebben wij na deze woorden nooit teuggezien. Vader, een ziekelijk optimist, riep fier: “Die jongen van ons heeft een rugzak vol talenten. Reken maar”. Bianca (of heette ze Penelope?) verliet hikschaterend het pand. Moeder greep naar d’r hartstreek en werd bleek. Van verre hoorden we het hartverscheurend geweeklaag van Puist, het laatste dat wij van de trouweloze viervoeter hebben gehoord. Hij schijnt bij het Vreemdelingen Legioen in dienst te zijn getreden.

“Onze jongen is multi begaafd, de mensheid zal van hem horen. Reken maar”, beloofde vader. Er klonk ietwat onzekerheid en zorg in zijn stem nu. Nou, dat ‘reken maar’, kon ook van de BSS short list; ik wist niet eens hoeveel twee plus vijf was. Nou ja; als ik een minuutje of wat bedenktijd kreeg kwam ik er wel uit, waarbij hooguit een kniesoor opmerkte dat ‘elf iets te hoog was ingeschat’. Het lijstje BSS kromp dat jaar en de daarop volgende, als een oversized condoom.

Op mijn zestiende – vlak voor Pasen - moest ik op kantoor van vader komen. Moeder zat weggedoken in een armstoel; bij voorbaat greep ze naar d’r hartsteek en werd bleek. Het dienstmeisje Sorbo (of heette ze Bianca?) keek mij verwijtend aan, want ik… Nou ja, mijn je-weet-wel kon wat haar betreft van haar lijstje Begerigheid & Viriliteit worden verwijderd.

Vader kuchte, moeder ademde nauwelijks, en Sorbo beet op haar onderlip. “Jongen, mijn zoon, beweerde jij van de week dat Washington de hoofdstad van Irak is, en Google een rubberplant? Hoe haal je het in je hoofd dat esc escort service betekent! Ook kwam mij ter ore dat je stond te juichen toen Ajax door fc Knollendam werd ingemaakt; wij zijn vóór Ajax. En jongen, mijn zoon, dacht jij werkelijk dat vagina een zoekprogramma van Windows is? (Windows, ramen? Waar heeft die man het over?) en penis de familienaam van de Franse president?”

Moeder was opgehouden met ademhalen. Sorba verliet het pand en verdween schatergillend achter de horizon. Dat is het laatste wat wij van die trouweloze interieurverzorgster hebben gehoord. Ze schijnt bij het Vreemdelingen Legioen in dienst te zijn getreden.

Vader, een ziekelijk pessimist, drukte me op het hart mij bij het zoeken van vrienden en vriendinnen te concentreren op mensen met capaciteiten die mij ontberen. “Kortom: omring je enkel met hen die jouw hiaten en zwakheden aanvullen, jongen”.

Vervolgens ging hij over tot heilloze mond op mond beademing bij mijn verscheiden moeder, zijn te jong gestorven vrouw. Windows? Widower zal hij bedoelen!

Ik heb zijn raad in m’n oren geknoopt en verheug mij op een uitgebreide vriendenschaar. ’s Morgens start ik mijn pc met hulp van achtergelaten aantekeningen die mijn ex vrouw (dat trouweloze stuk onbegrip schijnt bij het Vreemdelingen Legioen in dienst te zijn getreden) op haar vlucht is vergeten. Als er dan lettertjes, balken, en iconen – of hoe heten die dingen? - op het beeldscherm verschijnen, bel ik sinds tien jaar op werkdagen Automice voor nadere informatie. Op zondagen val ik mijn vrienden lastig, in alfabetische volgorde. Op algemeen erkende Christelijke feestdagen nodig ik willekeurige voorbijgangers uit voor concrete informatie.

Met Ramadan en uitwedstrijden van fc Knollendam, is er tijd voor bezinning en klamp ik willekeurige voorbijgangers aan en bel de mensen van Automice, benevens mijn resterende vrienden, om het weer goed te maken. Het is trouwens wennen hoor, met die druktoetsen op dat telefoonapparaat.